သာ၀တိၳျပည္သည္ လူမ်ိဳးစုံျခင္း လူတန္းစားစုံျခင္း ကုိးကြယ္သည့္ဘာသာစုံျခင္း လူေနထူထပ္ျခင္းတုိ႔ျဖင့္ စည္ကားေသာ အထင္ကရ ျမိဳ႔ေတာ္ႀကီးတစ္ ျမိဳ႕ျဖစ္၏။ သန္းေခါင္စာရင္း မွတ္တမ္းအရ သန္းခုႏွယ္ဆယ္ရွိ၏ဟု သိရ၏၊ သုဒတၱသူၾကြယ္သည္ သာ၀တိၳျမိဳု႔သားျဖစ္၏၊ သို႔ေသာ္ သူ႔ူနာမည္ရင္းကို သိသူ နည္းပါးလွ၏၊ အမ်ားက သူ႔ကုိ “ အနာထပိဏ္ ” ဟု ခ်စ္စနုိးေခၚၾက၏၊ အမွန္ အားျဖင့္ သူသည္ ခ်စ္လည္း ခ်စ္စရာေကာင္းသူတစ္ေယာက္ျဖစ္၏။ အတိတ္ကံမလွ၍ စားရမဲ့ ေသာက္ရမဲ့ အေနမဲ့ အေျခမဲ့သူမ်ား၏ အားထားရာ ေရႊေတာင္ႀကီးသဖြယ္ျဖစ္၏။ သူတုိ႔လုိအပ္ခ်က္ ၀မ္းေရးကို အျမဲတန္း ျဖည့္ဆည္း ေပးေနသူ ျဖစ္၏။ တစ္ျခားေသာ သာေရး နာေရး ရပ္ေရး ရြာေရး လူမႈကယ္ ဆယ္ေရးလုပ္ငန္းတုိ႔၌လည္း အင္တိုက္အားတုိက္ ကူညီသူျဖစ္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ အနာထပိဏ္သူေဌးသည္ မိတ္ေဆြမ်ား၏၊ အေပါင္းအသင္းမ်ား၏ ၾသဇာေညာင္း၏၊ အနာထပိဏ္ေျပာလွ်င္ အားလုံးက လက္ခံၾက၏။လုိက္နာၾက၏ သူသည္ သာ၀တိၳျမိဳ႕၏ မ်က္နွာဖုံးျဖစ္၏။ သူသည္ ရာဇျဂိဳဟ္သူေဌး၏ႏွမနွင့္ေရစက္ဆုံသူ ျဖစ္၏၊ ထုိ႔ေၾကာင့္ ေယာက္ဖဆီ အလည္သြားရင္းလည္းျဖစ္ ကုန္သြယ္ရင္းလည္းျဖစ္ မၾကာမၾကာ ရာဇျဂဳိဟ္ျမိဳ႕ သို႔ ေရာက္ေလ့ရွိ၏၊ သူ႔နွမက သုဒတၱကုိသိပ္ခ်စ္၍ ရာဇျဂိဳဟ္သူေဌးသည္လည္း သူ႔ကုိ ခ်စ္ရေတာ့၏၊ သူ႔အတြက္ေတာ့ ေရႊေယာက္ဖပင္ ျဖစ္၏။ သူလာလွ်င္ လမ္းမွ လာၾကိဳ၏၊အိမ္မႈ ကိစၥအားလုံးကုိ ပစ္ထား၍ သူ႔ကိုသာ အေလးထား၏၊ သြားခ်င္ရာ ပို႔၏၊ လုိခ်င္တာ ရွာေပး၏၊ စားခ်င္တာလည္း စီမံေပးသည္သာ ျဖစ္၏၊ သို႔နွင့္ တစ္ေန႔ သူသည္ ရာဇျဂိဳဟ္သူေဌးထံသုိ႔ သူသြားျပန္၏၊ ခါတုိင္းသူလာမည္ ဆုိလွ်င္္ၾကိဳေနၾက ေရႊေယာက္ဖသည္ လမ္းမွဆီး၍ ၾကိဳေနၾကျဖစ္၏၊ ယေန႔ လာမည္ သိလွ်က္ အၾကိဳေတာ္ ေပါက္မလာ၊ ေရာက္မလာ၊ ဟုိနားေတြ႔နို္း ဒီနားေတြ႔နုိုး သည္လိုနွင့္အိမ္ကိုသာ ေရာက္သြား၏၊ ၾကိဳသူကား ေပၚမလာ။ အိမ္ေရာက္ျပန္ေတာ့လည္း ေရႊေယာက္ဖသည္ သူ႔အလုပ္နွင့္သူ ရႈပ္ေန၏၊ အိမ္ရွိ အလုပ္သမား အားလုံးကုိ သူကုိယ္တုိင္ လုိက္၍ ညႊန္ၾကားေန၏ မနက္ေစာစာထ၍ ယာဂု ( ဆန္ျပဳတ္ ) ၾကိဳဖုိ႔၊ ဆြမ္း ဆြမ္းဟင္း လက္သုပ္ဟင္း လွ်ာမ်ား ေဘာဇဥ္မ်ား ဖြယ္ဖြယ္ရာရာ သပ္သပ္ယပ္ယပ္ အေကာင္းဆုံးျဖစ္ေအာင္ ခ်က္ျပဳတ္ျပင္ဆင္ၾကဖုိ႔ ညႊန္ၾကားေနျခင္းျဖစ္ပါ၏စီမံမႈအားလုံး ျပီးျပီးဆုိမွ သူ႔နားလာကာ စကားေျပာေတာ့၏၊ ထိုအခါ သုဒတၱက “ ေယာက္ဖ မင့္အိမ္မွာ သမီးေပး သမီးယူမဂၤလာမ်ား ရွိလို႔လား၊ယဇ္ပူေဇာ္ဖုိ႔မ်ား အစီအစဥ္မ်ားရွိသလား၊ ဒါမွ မဟုတ္ ဗိမၺိသာရမင္းနွင့္အထက္ပုိင္း ၀န္ၾကီးမ်ားကုိ ထမင္းစား မ်ား ဖိတ္ထားလို႔ ဒီေလာက္အလုပ္မ်ားေနတာလားလုိ႔ ” ေမးေလေတာ့၏၊ ထုိအခါ ရာဇျဂိဳဟ္သူေဌးက သမီးေပး သမီးယူ မဂၤလာလည္း မရိွီ၊ ယဇ္ပူေဇာ္မႈလည္းမရွိ၊ မင္းနွင့္၀န္ႀကီးမ်ားကို လည္း ထမင္းစားမဖိတ္ ၊ အမွန္အားျဖင့္ ျမတ္စြာဘုရားရွင္နွင ့္သံဃာေတာ္မ်ားကုိ မနက္ဖန္ ဆြမ္းဘုဥ္းေပးၾကြဖုိ႔ ပင့္ေလွ်ာက္ထားေၾကာင္း ရွင္းျပ ေတာ့၏ “ ဗုဒၶ - ဘုရား ” ဟူေသာ စကားၾကားလုိက္သည္နွင့္တျပဳိက္နက္ သုဒတၱ၏ ရင္ထဲ ႏွလုံးသားထဲ၌ ေဖၚမျပနုိင္ေသာ ခံစားမႈ တစ္ရပ္ ထိမ္းခ်ဳပ္၍ မရေအာင္ ျဖစ္ေပၚလာေတာ့၏။ “ ဗုဒၶ - ဘုရား ” လို႔ ေျပာလုိက္သလား၊ ေအး ဟုတ္တယ္ “ ဗုဒၶ - ဘုရားလုိ႔ ေျပာလုိက္တယ္ေလ၊ သုံးၾကိမ္တိတိ သူက ေသခ်ာေအာင္ ထပ္ဆင့္ေမး၏၊ ရာဇျဂဳိဟ္ သူေဌးကလည္း သုံးႀကိမ္တုိင္တုိင္ပင္ ေျဖၾကား၏။ ေလာကမွာ ဘုရားပြင့္ဖုိ႔ မဆုိထားဘိ၊ ဘုရားဟူေသာ အသံၾကားဖုိ႔ပင္ အလြန္ ခဲယဥ္း၏၊ သုဒတၱသည္ ဘာသာေသြးပါလာသူပီပိီ အခုပင္ ဘုရားရွင္ဆီသြားရန္ ေျပာေလ ေတာ့၏၊ ထုိအခါ သူနားလည္ေအာင္ ရွင္းျပရေတာ့၏၊ ယခု ခ်ိန္သည္ ဘုရား ရွင္ထံ လူမ်ား ဆည္းကပ္ရန္ အခ်ိန္မဟုတ္၊ မနက္ဖန္မွ ဘုရားကုိ စိတ္တုိင္းၾက ဖူးျမင္ပါဟု နွစ္သိမ့္ရ၏။ သုဒတၱသည္ ဘုရားရွင္ထံ သြားခ်င္စိတ္ အားႀကီးေန၍ အိပ္လို႔ေကာင္းေကာင္းမရေပ၊ နုိးလုိက္ ေစာေသး၍ ျပန္အိပ္လုိက္၊ သုံးခါပင္ ရွိေပျပီး၊ ကဲ အေရာင္အလင္းေတြ ေထာက္ရင္ မုိးလင္းတာပဲ ျဖစ္ရမယ္၊ (ဘုရားရွင္ကုိ အာရုံျပဳေသာ ဗုဒၶါႏုႆတိ ဘာ၀နာေၾကာင့္ အလင္းေရာင္ထြက္ ျခင္းျဖစ္၏၊ ယင္းကုိပင္ သူ႔ဒတၱက မုိးလင္းသည္ထင္၍ ဘုရားရွင္ရွိရာ (သီတ၀န) ယင္းတုိက္ေတာသို႔ မွန္း၍ သြားေလေတာ့၏၊ သြားရင္း သြားရင္ း “ သိ၀က ” တံခါးနားေရာက္ေသာအခါ နတ္မ်ားသည္ တံခါးကို ဖြင့္ေပး၏ (သူေတာ္ေကာင္း နတ္ေကာင္းေစာင့္ျခင္းေပတည္း ) ျမိဳ႔ေတာ္မွ ထြက္ေသာအခါ (ဗုဒၶါရမၼဏ အားနည္း သြား၍ ) အလင္းေရာင္မ်ား ကြယ္သြား၏ အေမွာင္မ်ား ၾကီးစုိးလာ၏၊သုဒတၱသည္ ေၾကာက္စိတ္ေပၚလာ၍ ေနာက္ျပန္လွည့္လွည့္ရန္ ေျခလွမ္း ျပင္ေတာ့၏၊ “ ဆင္တစ္သိန္း၊ ျမင္းတစ္သိန္း၊ အႆတုိရ္ျမင္းကေသာ ရထားတစ္သိန္း၊ ပတၱျမားနားေတာင္း ပန္ဆင္ထားေသာ အမ်ိဳးသမီး ကညာ တစ္သိန္းရရွိျခင္းသည ္ ယခု ဘုရားရွင္ကုိ ဖူးျမင္ရန္သြားေနေသာ ေျခတလွမ္း၏အက်ိဳးကုိ တစ္ဆယ့္ေျခာက္ပုံပုံေသာ္ တစ္ပုံကုိမွ် မမွီေခ် ၊ ေရွ႕သို႔ ဆုိသည့္အတုိင္း အသင္သူေဌးသည္ ေရွ႕သို႔သာ ဆက္သြားပါ၊ ေရွ႕သုိ႔ဆက္လက္သြားျခင္းသည္သာ ျမတ္၍ ေနာက္သို႔ ျပန္လည္၍ ေျခဦးလွည့္ျခင္းသည ္ မျမတ္ပါ ” ဟူေသာ သိ၀ကနတ္၏ အားေပးစကား သံကုိ သူ ေကာင္းစြာၾကားေနရ၏။သို႔ေသာ္ ျမင္ေတာ့မျမင္ရေပ ။ နတ္မျမင္ရေသာ္လည္း အသံၾကား၍ အားရွိသြား၏၊ ဘုရားဂုဏ္ေတာ္မ်ား ျပန္လည္ ပြါးမွိျပန္၏၊ထုိအခါ (ဗုဒၶါရမၼဏျပန္လည္အားေကာင္းလာ၍ ) အလင္းေရာင္မ်ား ထြက္ေပၚလာျပန္၏၊ စိတ္အားတက္၍ ေရွ႕သို႔ ေျခလွမ္းမ်ားဆက္လွက္လွမ္းေနမိျပန္၏။ ဤသို႔ ေမွာင္လိုက္ ေနာက္ျပန္လွည့္ျခင္စိတ္ျဖစ္လုိက္ . သုံးၾကိမ္ သုံးခါထိ ျဖစ္မိ၏ ေနာက္ျပန္လွည့္လုိတုိင္း သိ၀ကနတ္ကလည္း အားေပးစကား ေျပာျမဲ ေျပာေန၏။ ဤသို႔ျဖင့္ပင္ ဘုရားရွင္သီတင္းသုံးရာ “ သီတ၀န ” ယင္းတုိက္ေတာသုိ႔ သုဒတၱ ေရာက္သြားေတာ့၏။ အေရွ႕ေလာကဓါတ္မွ ေနမင္း၏ ေရွ႕ေျပးတမန္ျဖစ္ေသာ အနီေရာင္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ အရုဏ္ေရာင္ကုိ္ စတင္၍ ျမင္ေနရေပျပီ၊ ရွင္ေတာ္ျမတ္ဘုရားသည္ စၾကၤ ံၾကြ ေတာ္မူေန၏ စၾကၤ ံၾကြေတာ္မူရင္း “ သုဒတၱ ” ကုိ ေစာင့္ေနျခင္း ျဖစ္၏။ သုဒတၱ မိမိဆီသို႔ ေရွ႔ရႈလာေနသည္ကုိ အေ၀းမွပင္ လွမ္း၍ ျမင္ေနရေပျပီ၊ စၾကၤ ံေလွ်ာက္ျခင္းကို ရပ္တန္႔၍ အရန္သင့္ ခင္းထားျပီးျဖစ္ေသာ အခင္းေပၚ ၌ ထုိင္ေတာ္မူလွ်က္ “ သုဒတၱ ” လာေလာ့ဟု မိန္႔ေတာ္မူလုိက္၏၊ နာမည္ေခၚ၍ ႏႈတ္ခြန္းဆက္လုိက္ျခင္း ျဖစ္၏။သူ႔နာမည္ရင္းကို ေခၚသူ နည္းပါးလွ၏၊ အမ်ားက အနာထပိဏ္ဟုသာ အသိမ်ား၏ အေခၚမ်ား၏။လူသိနည္းေသာ နာမည္ကုိ သိေန၏၊ ထုိ႔ျပင္ မိမိ (သုဒတၱ ) လာမည္ဟု ၾကိဳတင္အေၾကာင္းၾကားမထား၊သူ႔ကုိ လည္း တစ္ခါမွ မျမင္ဘူးပါလွ်က္ သူ႔နာမည္ရင္းကို ရွင္ေတာ္ဘုရားက ေခၚလုိက္ ေသာအခါ သူ၀မ္းသာသြား၏၊ အားလည္း တက္သြား၏၊ သူ႔နာမည္ ေခၚလုိက္၍ ရင္းနွိီးသြားေပျပီး၊ ဘုရားရွင္၏ ေျခေတာ္အစုံကုိ ဦးေခါင္းျဖင့္ တုိက္၍တုိက္၍ ( ဦးခုိက္၍ ) ရွင္ေတာ္ျမတ္ ဘုရား ခ်မ္းသာစြာ က်ိန္းစက္ေတာ္မူူရပါရဲ႕လား ဘုရားဟု ေလွ်ာက္ထားေလ၏။ ထုိအခါ ရွင္ေတာ္ျမတ္ဘုရားက “ ကာမတုိ႔၌ မလိမ္းက်ံ၍ ျငိမ္းေအးျခင္းသို႔ေရာက္ေသာ ပူေလာင္မႈကိေလသာကင္းေသာ ရဟႏ ၱာသည္ ထက္၀န္းက်င္မွ ျငိမ္းျပီးသည္ျဖစ္၍ အခါခပ္သိမ္း ခ်မ္းသာစြာ( အိပ္ရ၏၊) က်ိန္းစက္ရပါ၏ ေတာင့္တမႈ အားလုံးကုိျဖတ္၊ စိတ္ပူပန္ျခင္းအားလုံးကုိ ပယ္ေဖ်ာက္ျပီးျဖစ္ရကား စိတ္ျငိမ္းေအးေနေသာ ရဟႏ ၱာသည္ ခ်မ္းသာစြာ(အိပ္ရပါ၏ ) က်ိန္းစက္ရပါ၏ ” ဟု အဂၤါရွစ္ပါးႏွင့္ျပည့္စုံေသာ အသံေတာ္ျဖင့္ ျပန္လည္ မိန္႔ၾကားေတာ္မူလုိက္၏။ ထုိ႔ေနာက္ေတာ့ ဆက္လက္၍ ဒါနွင့္ဆက္စပ္ေသာ တရား၊ သီလႏွင့္သက္ဆုိင္ေသာ တရား၊ နတ္ရြာနတ္ျပည္နွင့္ပါတ္သက္ေသာစကား၊ ကာမဂုဏ္တုိ႔ သာယာဖြယ္၊ အျပစ္ ၊ ထြက္ေျမာက္ေၾကာင္း ၊ ထြက္ေျမာက္ျခင္း၏အက်ဳိးကုိ ဆက္ကာဆက္ကာ ေဟာျပ ေတာ္မူ၏၊ သုဒတၱသည္ “ ရုိေသစြာ နာယူျခင္း၊ ေကာင္းစြာနွလုံးသြင္းျခင္း ” ဟူေသာ မူနွင့္တရား နာေနသူ ျဖစ္ရကား သူ၏စိတ္သည္ တရားထဲ၌ နစ္ျမဳတ္ေန၏၊ စိတ္ထားမ်ား ႏူးည့့ံသက္ထက္ ႏူးညံ့လာ၏။နီ၀ရဏအညစ္အေၾကးမ်ား ကင္း ရွင္းေနရကား စိတ္ထား မ်ားျဖဴသထက္ျဖဴလာ၏၊ စိတ္ဓာတ္မ်ား လန္းဆန္းတက္ၾကြေန၏ ထုိအခါ ရွင္ေတာ္ျမတ္ဘုရားက အေျခအေနနွင့္အခ်ိန္အခါကို ၾကည့္ေတာ္မူကာ မဟာေဗာဓိပင္ေျခ ပလႅင္ေဗြ၌ ကိုယ္ေတာ္တုိင္ သိျမင္ျပီးျဖစ္ေသာ “ ဒုကၡသစၥာ - ဆင္း ရဲျခင္း အမွန္တရား၊ သမုဒယသစၥာ - ဆင္းရဲေၾကာင္း အမွန္တရား၊ နိေရာဓသစၥာ - ဆင္းရဲခ်ဳပ္ရာ( နိဗၺာန္ ) အမွန္တရား၊ မဂၢသစၥာ - ဆင္းရဲခ်ဳပ္ရာ နိဗၺာန္ေရာက္ေၾကာင္း တရားအမွန္ ” ဟူေသာ သာမုကၠံသိကေဒသနာ သစၥာကထာကုိ ေဟာၾကားေတာ္မူ၏။ ျဖဴစင္ေသာ အ၀တ္ကုိ ေဆးဆုိးလုိက္ေသာ အခါ ေဆးေရာင္သည္ ေကာင္းစြာ စြဲ၍ အေရာင္ေတာက္လာသကဲ့သုိ႔ စိတ္ဓါတ္ျဖဴးေဖြးေနခ်ိန္ သစၥာကထာကို နာၾကား လိုက္ရေသာ သုဒတၱ၏ျဖဴစင္ေသာနွလုံးအိမ္၌ ေသာတာပတိၱမဂ္ဥာဏ္သည္ ေကာင္းစြာ တည္သြားေပျပီး၊ “ ျဖစ္ျခင္းသေဘာရွိေသာ အရာအားလုံး ခ်ဳပ္ပ်က္ျခင္း သေဘာရွိ၏ ” ဟု အသိဥာဏ္ မ်က္စိ ပြင္သြားေပျပီ၊ သူ႔ဘ၀သည္ အေမွာင္သို႔ ျပန္ မလွည့္ေသာ ေခ်လွမ္းပုိင္ရွင္ ျဖစ္သြားေပျပိီး၊ သူ႔အတြက္ အပါယ္ေလးပါး တစ္ခါးလုံး၀ ပိတ္သြားေပျပီး၊ “ အယူမွားမႈ ဒိ႒ိ၊ ယုံမွားမႈ ၀ိစိကိစ ၦာ၊ အက်င့္မွားမႈ သီလဗၺတ ပရာမာသ ” တရားမ်ား လုံး၀ ကင္းရွင္းသြားေပျပီ၊ “ ကာမဘုံသား နတ္လူမ်ားတုိ႔ ေကာင္းစားျပည့္၀ ေဘးရန္ပလွ်က္ ေအးျမခ်မ္းသာ ေနလုိပါလည္း ဣႆာ မေစ ၦ လြန္ရႈပ္ေပြ၍ အေျခမလွ ဆင္းရဲရ၏ ” တဲ့။ ဘ၀သံသရာ အဆက္ဆက္ အေျခမလွ အေနမက် ဆင္းရဲဒုကၡကုိ ျဖစ္ေစနုိင္ေသာ “ သူတစ္ပါး ၾကြယ္၀ ခ်မ္းသာ ေကာင္းစားေနသည္ကုိ မနာလုိမႈ - ဣႆာတရား ဆုိးနွင့္၊မိမိပိုင္ပစၥည္း ပညာကုိ နွေျမာ၀န္တုိမႈ မစ ၦရိယ တရားဆိုးမိႈရုိက္သလို စဲြျမဲစြာ စုိက္၀င္သြားေတာ့၏။ သူ၏ အနာဂါတ္ဘ၀လမ္းခရီးသည္ အဆန္လမကိုလည္း လုံး၀ ဖ်က္ခ်ိဳးပစ္လုိက္ေပျပီး၊သူတစ္ပါးခ်မ္းသာလွ်င္ ၀မ္းသာတတ္ေသာ စိတ္ဓါတ္နွင့္ မိမိခ်မ္းသာလွ်င္ မွ်ေ၀ခံစားတတ္ျခင္း စိတ္ဓါတ္သည္ သူ႔နွလုံးသား၌ သံ္းသာ ျဖစ္ေတာ့၏၊ ေဘးရန္ကင္း၍ စိတ္ခ်မ္းသာေသာ ပန္းခင္းလမ္းသာ ျဖစ္သြားေတာ့၏၊
မူရင္းက..ဒီမွာပါ..http://newlightmyanmar.blogspot.com/
